✍️ محمد رستمی/پایگاه خبری فراز غرب
ایرانیان مسلمان در گذر روزگاران همواره اهل انفاق، بخشش و نیکوکاری بوده اند، اما نقطه اوج این سخاوت و بخشندگی را در دو هنگامه از سال بروز داده اند: یکی به هنگام ماه مبارک رمضان، ماه ضیافت الهی، و دیگری در روزهای منتهی به عید نوروز و آغاز سال نو.
از تقارن های بسیار زیبا، تلاقی این روزهای خوب خداست؛ روزهایی که غبار از دل زدوده میشود و دل در اثر دعا و مناجات، نرم و مهربان می گردد. آنگاه هر که خود طعامی می پزد، به فکر دیگری نیز هست. گویی این شعر سعدی شیرین سخن شیرازی با جان و دل ایرانیان عجین شده است، آنجا که میگوید:
مسلم کسی را بود روزه داشت
که درمانده ای را دهد نان و چاشت
و گر نه چه لازم که سعی بری
از خود باز گیری و هم خود خوری
وقتی نرم نرمک بهار از راه میرسد و طبیعت لباس نو بر تن میکند، آن هنگامه، لباس نو پوشیدن برای خود لذت بخش است که دیگری هم لباسی نو بپوشد و آه و حسرتی بر دل یتیمی نماند. او هم از بهار کامی بگیرد و از روزگار خوش باشد.
چهاردهم اسفند ماه که به نام روز نیکوکاری نامگذاری شده، امسال با روز میلاد امام حسن مجتبی (علیه السلام)، کریم اهل بیت، تقارن پیدا کرده است. و چه تقارن نیکویی!
روز اکرام و اطعام ایتام نیز با هفته پایانی اسفند ماه مقارن شده است؛ تا اگر پدری دست فرزند خود را میگیرد و با همه سختی های معیشت، دلش به لبخند فرزند دلبندش خوش است و به عشق جمله «بابایی باش» همه خستگی های یکسال کاری را از تن در می آورد، به فکر بچه یتیمی هم باشد که فقط یک عکس قاب شده بر دیوار، تسکین دهنده دلش است. گاهی با گرفتن یک شماره کارت یا حساب از بچه های طرح اکرام ایتام کمیته امداد امام (ره)، می تواند آن شادی و لبخندی را که مهمان گونه های فرزند خویش میکند، به دیگری هم هدیه دهد.
راستی نیاکان فهیم ما ایلامیان چه صفایی داشتند! وقتی کسی در شهر، محله یا آبادی، دار فانی را وداع میگفت، اول چراغ خانه او را روشن میکردند تا دیگ آش شب عید آن خانواده روی آتش نباشد و خبری از پختن آش شب عید خودشان نبود. چه نیکوست نیکوکاری و چه ماندگار است نیکوکاری./پنجشنبه ۷اسفند ماه ۱۴۰۴
💎💎💎💎💎💎💎💎