فراز غرب؛
در دل دیار مهران، جایی که هنر با نفسهای خاک عجین شده است، انجمن هنرهای تجسمی شهرستان میزبان گردهمایی پرشوری از هنرمندان و علاقمندان به عروسکسازی بود. ورکشاپ یکروزهای که به همت موسسه پردیس نگاره دیار مهران و در حاشیه جشنواره بینالمللی هنرهای تجسمی فجر، جان تازهای به میراث کهن این خطه بخشید.
در این کارگاه، هنرجویان نه فقط با نخ و پارچه که با یادگارهایی از باورهای دیرین، دست به خلق عروسکهایی زدند که قصهگوی رنجها و امیدهای مردمانی است که روزگاری با دستهای خویش، از دل خشکسالی، پیام آور باران میساختند.
“عروسک بومی بارونکی” همان “عروسک باران” است. عروسکی که در روزگاران کهن، وقتی آسمان از زمین دریغ میکرد، با این باور ساخته میشد که خوشیمن است و برکت را به خانهها بازمیگرداند. گویی این دخترک گلی، دعای قبیله را بر باد میفرستاد تا ابرهای رحمت را مهمان سرزمین تشنه کند.
در کنار او، “مالوکان” ، پیرترین و اصیلترین عروسک دیار ایلام، روایتی دیگر از زندگی را زمزمه میکرد. عروسکی که نه فقط یک شیء بازی، که نمادی از یک جهان کوچک بود. مادران برای او خانههایی از گِل میساختند و کودکان در همنشینی با این عروسک، زندگی را تجربه میکردند. مالوکان، پناهگاه خیالپردازیهای کودکانی بود که در کوچهباغهای خیال، زندگی را با او معنا میبخشیدند.
این رویداد هنری، پلی شد میان نسل دیروز و امروز؛ جایی که هنرجویان با خلق دوباره این عروسکها، نه فقط یک هنر که یک هویت را از نو زنده کردند. حضور در این کارگاه، سفری بود به اعماق فرهنگ بومی، جایی که هر عروسک، یک افسانه است و هر نخ، رشتهای از تار و پود خاطرات جمعی مردمانی که هنوز هم در نگاه مهربان عروسکهایشان، طلب باران و برکت را زمزمه میکنند.
عروسکهای باران، تنها عروسک نیستند؛ آنها نیایشهایی هستند که به دستها شکل گرفتهاند.
@farazgharbb
https://eitaa.com/farazgharb