✍️ عبدل خزلی
“آیا وقت آن نرسیده است که معنای “مسیولیت” را از نو تعریف کنیم؟ در دنیایی که گویی عطش تصاحب مقام و صندلی، بر جوهر خدمترسانی پیشی گرفته است، ضرورت بازگشت به ارزشهای اصیل خدمتگزاری بیش از پیش احساس میشود. این روزها، بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم به مدیرانی که شأن و جایگاه خود را نه در عنوانهای مجلل، بلکه در عرق جبین برای حل مشکلات مردم ببینند؛ مدیرانی که مقام را فرصتی برای گرهگشایی بدانند، نه نردبانی برای رسیدن به قلههای شخصی.
متأسفانه، گاهی اوقات به نظر میرسد برخی مسیولیتها تنها برای پر کردن یک جای خالی یا به دست آوردن نفوذ و اعتبار به کار گرفته میشوند، در حالی که بار سنگین مسیولیتپذیری و پاسخگویی به فراموشی سپرده میشود. صندلی ریاست، با تمام شکوه ظاهریاش، اگر از محتوای خدمتگزاری تهی باشد، چیزی نیست جز یک نماد بیخاصیت. یک جایگاه خالی، حتی اگر بر فراز بلندترین قلهها باشد، به خودی خود هیچ ارزشی خلق نمیکند.
مردم ما، ناظران بیطرف و دقیق این صحنه هستند. آنها با چشمان تیزبین خود، به خوبی میتوانند تفاوت میان مدیرانی که با عشق و تعهد برایشان کار میکنند و کسانی که تنها به فکر منفعتطلبی و حفظ ظاهرند را تشخیص دهند. عملکردهای صادقانه، دلسوزانه و نتیجهبخش هرگز از دید مردم پنهان نمیماند و در مقابل، ضعفها و کاستیهای ناشی از بیمسیولیتی و عدم دلسوزی نیز به سرعت خود را نشان میدهد. اعتماد مردم، سرمایهای است که به راحتی به دست نمیآید و به سادگی از دست میرود؛ اعتمادی که تنها با صداقت و کارآمدی بازسازی میشود.
اینجانب عمیقاً امیدوارم روزی فرا رسد که هدایت امور ادارات کشور به دست مدیران و کسانی سپرده شود که دلبستگی به جایگاه و مقام نداشته باشند. کسانی که “نفع عمومی” را بر “نفع شخصی” مقدم میشمارند و مسیولیت را فرصتی مغتنم برای پیشرفت، توسعه و بهبود کیفیت زندگی هموطنان خود میدانند. مدیرانی که صندلی ریاست برایشان وسیلهای است برای رسیدن به هدف والای خدمت، نه هدف نهایی. تنها با حضور چنین مدیرانی است که میتوانیم به فردایی روشنتر، کشوری آبادتر و جامعهای بالندهتر امیدوار باشیم. اینجاست که تحول حقیقی و توسعه پایدار معنا پیدا میکند و ایران عزیز ما، به جایگاه شایستهاش در جهان دست خواهد یافت. بیایید همگی، چشمانتظار و مطالبهگر چنین تغییر بنیادینی باشیم.”/پایگاه فراز غرب
@farazgharbb
https://eitaa.com/farazgharb