یادداشت کوتاه
✍️مجتبی تابش
آیا هیجانطلبی در فضای مجازی، محصول پیشرفت تکنولوژی است یا کمبود آموزش؟
فراز غرب ؛ در سالهای اخیر ظهور و گسترش فضای مجازی اسبابی برای جایگزینی سریع و متفاوت سبک های زندگی از سنتی به مدرنیته و دیجیتال گردید .
یکی از ابزار این تغییرات اساسی از سنتی به دیجیتال ساخت و در دسترس قرار گرفتن چهار عنصر همزمان دوربین، اینترنت ، بستر انتشار و مخاطب است که با تحولات پیشرفت ابزار دیجیتال و سرمایه گذاری های فراوان شرکت های بزرگ در قالب گوشی های هوشمند به جامعه سنتی اهدا گردید .
درکشورهای پیشرفته به جهت همتراز بودن پیشرفت علوم و ابزار دیجیتال ، بهره مندی افراد جامعه از امکانات ، رفاه مادی و آموزش مناسب استفاده از ابزار نوین ارتباطی خصوصا فضای مجازی به جهت خالی کردن هیجانات فردی و اجتماعی امری عادی و طبیعی است . و چون همه ی افراد جامعه تقریبا دسترسی عمومی و آشنایی کافی دارند برای کسی جدید نیست .
در کشورهای جهان سوم و در حال توسعه به دلیل کمتر بودن امکانات رفاهی ، نوپا بودن علوم و ابزار دیجیتال و عدم آموزش مناسب برنامه های آموزش آشنایی با هوش مصنوعی ، گاها آثاری که با استفاده از هوش مصنوعی ساخته می شوند باور پذیر و واقعی به نظر می آیند که این امر باعث مشکلات و حوادثی تلخ می گردد .
در چند سال اخیر به سبب حضور و گسترش برنامه های هوش مصنوعی و ادیت در دیجیتال و رسانه ، غالبا تشخیص صحیح بودن و واقعی بودن محصول رسانه ای اعم از کلیپ ، عکس و نوشته بسیار سخت و گاها مخاطب را با مشکلاتی روبرو می کند.
این روزها به سبب تاثیر پذیری برنامه های جمعی چون اینستاگرام ، عدم آشنایی با هوش مصنوعی و برنامه های ساخته شده با این برنامه ها که ذهن آنها را منحرف و هیجان طلب میکند و سادگی انتشار،تقریبا اکثر نوجوانان و جوانان در جهت دیده شدن سعی در انتشار کلیپ های هیجانی و مخوفی از خود دارند که این موضوع گاها معضلات و حوادث تلخی را برای برخی از نوجوانان و جوانان ایجاد می کند .
نیاز است ساختار آموزشی کشور واحد های درسی به آموزش استفاده از ابزار دیجیتال ،اشنایی با رسانه و ابزار رسانه ای ، تخلیه هیجانات و… که لزوم آموزش آن بیش از برخی درس های گذشته احساس می گردد در مدارس راهنمایی و دبیرستان اضافه کند
آیندهی نوجوانان و جوانان امروز ما، نیازمند آموزش، آگاهی و مسیولیتپذیری است؛ نه فقط ابزارهای پیشرفته!